Albumflitsen bij week 5 - 3 februari 2018

Afgelopen vrijdag (zie de Hitflits) knalde het album Black Coffee van Beth Hart & Joe Bonamassa binnen op de eerste plaats van de Album Top 100.

Helaas zal het album, net als Better Than Home in 2015 van Beth Hart, het niet langer dan één week volhouden bovenaan de Album Top 100. Er staat alweer een andere gegadigde te trappelen om, en dat zal voor het eerst zijn, de leiding over te nemen. Maar daarover volgende week meer. Nu eerst over naar de andere nieuwe noteringen van deze week in een nieuwe editie van de albumflitsen.

#2 Migos: Culture II

Al binnen een jaar komt het Amerikaanse hiphoptrio Migos, met de opvolger van Culture (#9 in 2017).  Daarbij is niet lang over de titel nagedacht: Culture II. Met een tweede plaats scoort het album zelfs nog beter. Aan het album werkten Cardi B, Nicki Minaj, Big Sean, Drake, Travis Scott, 2 Chainz, 21 Savage, Gucci Mane, Ty Dolla Sign en Post Malone mee.

#5 Frank Boeijen: Palermo

“Ik luister nooit naar Nederlandstalige muziek. De enige die ik kan hebben, zijn Herman van Veen en Spinvis”. Aldus Frank Boeijen in Trouw. Zelf heeft hij nooit overwogen om in het Engels te gaan schrijven, ‘want dan weet je niet wat je doet’.

Palermo, ‘veilige haven’ in het Italiaans, is in totaal zijn 27^e notering (inclusief albums van de Frank Boeijen Groep, verzamel en live albums) en zijn twaalfde top 10-notering. Het album is een ode aan de liefde in de breedste betekenis en daarmee een statement tegen cynisme.

Twee jaar heeft Frank Boeijen aan Palermo, dat uiteen valt in twee delen, gewerkt. De tien nummers op de eerste cd zijn chronologisch geschreven en opgenomen in Praag met het City of Prague Philharmonic Orchestra. Daarna schreef hij de zeven nummers voor het tweede deel, dat gaat over de vergankelijkheid.

‘Niets Is Volmaakt’ is een nummer ter nagedachtenis aan vriend en muziekjournalist Geert Henderickx, die vorig jaar op 64-jarige leeftijd is overleden aan kanker. Het nummer is

de Nederlandstalige bewerking van ‘When The Deal Goes Down' van Bob Dylan, één van de  muzikale helden van Frank Boeijen. De twee cd’s zijn ook uitgebracht in boekvorm.

#21 Calexico: The Head That Keeps Us

Hits scoort het Ameirkaanse Calexico niet in ons land, maar de fans weten hun albums telkens hoog te waarderen. Ook het negende album The Head That Keeps Us scoort met een 21^e plek goed.

#30 Nils Frahm: All Melody

Howel de Duitse muzikant Nils Frahm, van origine pianist, al sinds 2005 albums uitbrengt, brak hij pas in 2014 door met Spaces (#92). Het jaar daarop verscheen de compilatie LateNightTales (#15) en nu is er All Melody, dat binnenkomt op de dertigste plaats.

#41 Machine Head: Catharsis

Na vier jaar is er weer een album van de Amerikaanse heavy metal bamd Machine Head. Catharsis, het negende studioalbum, is het eerste sinds Bloodstone & Diamonds (#38 in 2014).

#52 Rambo: Turk Van Het Jaar

Op Turk Van Het Jaar, de debuut EP van Rambo, staan tien nummers. Op twee daarvan werkt hij samen met Murda, Hef, Lijpe en Aryan Parsa. Nystrovin en Monsif namen de productie voor hun rekening. Ramobo groeide net als Boef op in Alkmaar.

#56 Craig David: This Time Is Now

Na een stilte van zes jaar, bracht de Britse muzikant Criag David in 2016 het album Following My Intuïtion uit, dat tot de 62e plaats kwam. Met This Time Is Now wachtte hij niet weer zes jaar, want het ligt al twee jaar later in de (digitale) schappen. Op het album, zijn zevende, krijgt hij hulp van onder andere JP Cooper en Bastille.

#78 Sandy Coast: Subject Of My Thoughts

Op 9 november 2017 overleed Hans Vermeulen in Ko Samui, Thailand op 70-jarige leeftijd. Vermeulen was de man achter het succes van onder andere Anita Meyer (‘The Alternative Way’, haar eerste single belandde in 1976 op de eerste plaats), die zangeres was bij zijn Rainbow Train.

Vermeulen, geboren in Voorburg, begon in 1961 als zanger/gitarist in de Haagse band the Sandy Coast. Tussen 1965 – 1971 scoorde de band hits als ‘I See Your Face Again’ en ‘True Love That’s A Wonder’. Daanra ging Vermeulen zich toeleggen op het ontdekken en produceren van andere artiesten, zoals Margriet Eshuijs, Ruth Jacott  en de eerder genoemde Anita Meijer.

Begin jaren tachtig maakte the Sandy Coast een comeback en scoorde in 1981 met ‘The Eyes of Jenny’ een top 15-hit. In 1988 viel het doek definitief voor de groep.

Solo scoorde Vermeulen nog enkele hits, waaronder ‘Teygo Makandra’ (#27 in 1990) met Ruth Jacott. Toch ging het bergafwaarts met zijn carrière (belastingschuld) en huwelijkse problemen. Nadat er regelingen waren getroffen, vertrok hij in 1994, met slechts 110,00 gulden op pad, maar schuldenvrij, naar Thailand. Daar hertrouwde hij met de Thaise zangeres Jariya Chatsuwan en heeft hij nog ruim twaalf jaar een mooi leven geleid.

Subject Of My Thoughts is een box met albums van the Sandy Coast, maar ook met nummers uit zijn solocarrière.

#88 Steve Hackett: Wuthering Nights: Live In Birmingham

Op 1 mei 2017 gaf de Brit Steve Hackett, voormalig gitarist bij Genesis, een concert in de Symphony Hall in Birmingham. Het optreden was er eentje ter gelegenheid van de veertigste verjaardag van het album Wind & Wuthering (#15 in 1977), het laatste dat hij maakte met Genesis. Dat optreden is vastgelegd in audio (3 cd’s) en video (1 DVD).

#91 Khruangbin: Con Todo El Mundo

Khruangbin is een trio uit Texas, met Laura Lee op bas, Mark Speer op gitaar en Donald "DJ" Johnson op drums. Na hun debuutalbum The Universe Smiles Upon You uit 2015, met Thaise funk uit de jaren ’60, speelt het trio op Con Todo El Mundo muziek uit India en het Midden-Oosten, met name de rock uit Iran.

#96 Ray Fuego: Zwart

Volgens Ray Fuego hebben artiesten een voorbeeldfunctie. Ray: “Alle kids luisteren nu Nederlandse hiphop. Voor de guys die nu groot zijn is het bijna gevaarlijk om zichzelf uit te spreken, maar uiteindelijk snap ik niet wat het uitmaakt. Ik zeg gewoon waar ik aan denk. Ook al kost dat me geld of fans. I don’t give a fuck. Geld gaat je niet gelukkig maken en verlamt alleen maar.”

Rayvel Pieternella, de echte naam van Ray Fuego, was al op de basisschool bezig met poëzie, rijm en rap. Serieus werd het nadat hij, op aandringen van zijn zus, zijn rapteksten naar een hoger niveau tilde. Vervolgens maakte hij deel uit van verschillende rapgroepjes. Met anderen vormde hij de groep Yungkumodo, waaruit het huidige multidisciplinaire collectief SMIB  (het omgekeerde van Bims, de Bijlmer in Amsterdam) is voortgekomen.

Een jaar geleden stond Yung Nnelg, rapper bij SMIB een weekje op de 69e plaats met zijn EP Contra. Deze week doet frontman Ray Fuego een gooi naar eeuwige roem met het project  Zwart, dat een vervolg is op de EP Wit, die eind december verscheen. De naam Zwart heeft hij een aantal keren veranderd en tot drie keer zijn alle tracks bijna weggegooid.

Album Top 100: Barry Hay draagt album op aan zijn vader

In de Album Top 100 blijft Jan Smit de boventoon voeren, pakt Barry Hay uit met een complete big band, boekt Kempi succes vanuit de gevangenis en werkt Rick de Leeuw samen met een Vlaamse radiobaas.

Jan Smit: Stilte in de storm (1) *** tweede week op #1 ***
In Vlaanderen is ‘Stilte in de storm’ de zevende albumnotering en tweede top 10-notering na ‘Ik zing dit lied voor jou alleen’ uit 1997 dat daar ook #1 kwam. Bij ons staat de teller op elf en is het zijn zevende top 10-notering. Jan staat met zijn vier #1-albums nu voor de zeventiende week op de eerste plaats. En het zou wel eens (tijdelijk) zijn laatste week kunnen zijn. Vandaag, 15 september, is ‘Meer dan een vriend’, het achtste album uitgebracht van Jannes.

Barry Hay: The big band theory (2) *** hoogste eersteweeks ***
Na Herman Brood (‘Back on the corner’, #5 in 1999), is Barry Andrew Hay (Fyzabad, India, 16 augustus 1948), de tweede Nederlandse artiest die een Big band album opneemt. En Barry is direct al succesvoller als Herman, want ‘The big band theory’ van Barry komt binnen op de tweede plek. Het was geen eigen idee van Barry om dit album met het de Metropole big band, onderdeel van het Metropole orkest. Hij werd benaderd door mensen van het befaamde jazzlabel Blue note, met het idee voor het album. Barry: “Ik weet niet waarom ze aan mij hebben gedacht, ik ben er ook helemaal niet achteraan geweest. Maar ik vond het allang mooi en ik had al wel vaker met de bigband van het Metropole orkest gespeeld. In Paradiso, met dirigent Dick Bakker. En de meeste jongens kende ik wel van de studio’s. Veel van die gasten zijn sessiemuzikant.”

De dertien nummers op het album zijn geen traditionele jazz-nummers, maar speciaal voor Barry geschreven arrangementen door Patrick Williams van popsongs. Daaronder zitten nummers van Style council (‘Walls come tumbling down’), twee keer the Rolling Stones (‘Let's spend the night together’ en Barry’s eigen keuze ‘Waiting on a friend’) en eentje van the Golden earring (‘Johnny make believe’). Barry toog met de originele opnames naar Los Angeles om alles door te spreken met de arrangeur.

Het album is opgenomen in zes dagen. Barry: “We zaten 's ochtends om tien uur in de studio tot een uur of drie. Een aantal dingen heb ik live met het orkest ingezongen, maar ik zing zo slecht dat ik die gasten ongelooflijk afleid. Meestal begon ik, als het orkest opgenomen was, om een uur of vier met zingen. Naar behoren dan, zo goed en zo kwaad als het dan ging. En ik heb heel veel geleerd”.

Het album heeft hij opgedragen aan zijn vader. “Ik kan me herinneren dat hij platen van Blue note draaide en meezong. Ik weet vrij zeker dat hij veel beter kan zingen dan ik overigens. Maar hij zou erg trots op me zijn geweest.” Muziek van big bands is altijd een voorliefde van Barry. “In mijn top drie staat Frank Sinatra met The Quincy Jones Orchestra ‘Live in New York’. Als ik dat hoor, kun je me wegdragen”.

Kempi: Du zoon (7)
Het zag er allemaal zo mooi uit voor rapper Kempi uit Eindhoven. In 2006 kwam hij na een half jaar te hebben gezeten, vrij door gebrek aan bewijs. Vervolgens sloot Kees de Koning van platenlabel Top Notch een contract met de rapper voor het opnemen van een album. Ook kwamen de optredens, en werd hij met ‘Zoveel stress’ genomineerd voor een BNN Urban award in de categorie ‘bestgedownloade nummer’. Vanwege het groeiende succes werd hij door verschillende rappers gedist: hij zou zich vervreemden van zijn roots. Kempi voelde zich dan ook bedreigd en schafte een wapen aan, en dat werd hem uiteindelijk fataal.

opnieuw de fout in

Op 22 maart 2008 ging het fout: tijdens een controle bleek dat hij met een valse OV-kaart reisde. Daarop bedreigde hij de controleurs met een vuurwapen. Een paar dagen later raakte hij betrokken bij een vechtpartij in Eindhoven, waarbij ook een wapen werd gebruikt. Al met al genoeg aanleiding om hem voor te laten komen. De uitspraak van de rechter: 12 maanden de gevangenis in. Op zaterdag 6 september zond BNN de documentaire ‘Free Kempi’ uit, waarin Kempi gevolgd wordt in de tijd dat hij niet in de gevangenis zat. Bij de cd ‘Du zoon’ wordt ook een DVD geleverd met daarop deze documentaire.

zo vader zo zoon?

Het album ‘Du zoon’, slaat op zijn relatie met zijn vader, die ook in het criminele circuit belandde, maar ook op die met zijn eigen zoon Jahvensley bij zijn ex Priscilla. Volgend jaar juni komt Kempi vrij. Iedereen die het album ‘Du zoon’ de afgelopen week heeft aangeschaft in een filiaal van de Free record shop, kreeg daarbij gratis een concertkaartje. Dat album komt op een zevende plaats binnen van de Album Top 100. Het lijkt ons dan ook dat het eerste concert (bijna) is uitverkocht.

Calexico: carried to dust (34)
Er zit een stijgende lijn in de noteringen van de albums van Calexico, de zeskoppige band uit Tucson, Arizona. De band bestaat al sinds 1996, maar krijgt pas in 2003 vaste grond in Nederland met het album ‘Feast of wire’ dat tot #41 komt. Het volgende album ‘Garden ruin’ laat drie jaar op zich wachten, maar komt tot #36. ‘Carried to dust’ start twee plaatsen hoger, op #34, dus dat is al winst. De basis voor Calexico werd in 1990 gelegd door Joey Burns (zang/gitaar), die toen studeerde aan de universiteit van California. Daar ontmoette hij John Convertino (drums/percussie). Nadat de twee in diverse bandjes zaten, begonnen ze midden jaren ’90 Calexico. Naast Joey en John, bestaat de band nog uit Paul Niehaus (steelgitaar), Jacob Valenzuela (keyboards/trompet/vibrafoon), Martin Wenk (accordeon/gitaar/synthesizer/trompet/vibrafoon) en Volker Zander (standup bas). ‘Carried to dust’ is het zesde studioalbum van Calexico, waarbij ze je op een zwerftocht meenemen door Zuid-Amerika. Voor een deel is het een conceptalbum over een schrijver met een writer’s block die op een oude kaart een vooraf uitgestippelde route volgt

Iced earth: The crucible of man (something wicked part 2) (71)
Kan nog kwaad, een wekelijkse portie hardrock in de Album Top 100. Deze week is het de beurt aan de Amerikaanse groep Iced earth met hun tiende album, ‘The crucible of man’. Het is het vervolg op ‘Framing armageddon (something wicked part 1)’ van september vorig jaar. Gezellig verhaal: het album gaat over Set Abominae, die voorbestemd is als de antichrist. Hij vangt z’n werk aan met de moord op Jesus Christus en gaat daarna vrolijk verder met het omleggen van vele leiders, profeten en koninkrijken. Tot Set tot het inzicht komt dat de mensheid zo slecht nog niet is; hij besluit z’n missie af te breken en de mensheid niet te vernietigen. Nou, dan weet je ook zo ongeveer wat voor muziek je kunt verwachten…

Hautekiet en De Leeuw: Waar (79)
Nee, niet Paul de leeuw, dit is Rick de Leeuw! De ex-zanger van Tröckener kecks maakt de laatste jaren, na het stoppen van zijn band, vooral furore als vaste gast en dichter in een Vlaamse talkshow. Ongetwijfeld kent hij daar Jan Hautekiet van, want die is hoofd radio bij de VRT, maar verder ook presentator van tv-programma’s, producer, muzikant en theatermaker. Sinds 2002 spelen Hautekiet en De Leeuw samen in het theater. Na drie gezamenlijke shows met verhalen, gedichten en songs, is het nu tijd voor een gezamenlijk debuutalbum.

Woven hand: Ten stones (85)
Woven hand is het alter ego van David Eugene Edwards. En die kennen we vooral dan weer als zanger van de band 16 horsepower. Sterker nog: de Megaman en David Eugene Edwards kennen elkaar zelfs persoonlijk! Dat wil zeggen, ze hebben ooit een keer een gesprek gevoerd samen. Nou ja, gesprek, ’t was meer een vraag. Van Edwards. Hij vroeg “Could you tell me where the toilets are?” Aan de Megaman, dat dan weer wel. Tot nu toe was dat de Megamans enige close encounter met een beroemde Amerikaanse ster… Woven hand begon een jaar of vijf terug als eenmansproject van Edwards, maar is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige groep, met Ordy Garrison (drums), de Belg Peter van Laerhoven (gitaar) en ex-16 horsepower-lid Pascal Humbert (bas) uit Frankrijk.

Staind: The illusion of progress (90)
Bij ons zijn ze al aardig aan het wegzakken in de vergetelheid, maar in Amerika zijn de mannen van Staind nog altijd grote namen. Hun zesde album kwam op #3 binnen in de Billboard Album Top 200 en de debuutsingle daarvan, ‘Believe’, kwam op #1 in de Modern rock tracks chart. En dat viel nóg tegen, want hun vorige drie albums debuteerden op #1 in de VS. Op staind.com was de totstandkoming van het album te zien. De groep heeft wereldwijd al ruim 15 miljoen platen verkocht.