Diggy Dex werkt aan klassiek project

Diggy Dex ft. Jenny Lane: Dezelfde spijt (91)

Als je het album ‘Lange nachten, korte dagen’ van Diggy Dex in huis hebt, dan ken je het nummer ‘Dezelfde spijt’ ft. Jenny Lane al. Het nummer is inmiddels de vijfde single van het album; de meest succesvolle was ‘Slaap lekker (fantastig toch)’ feat. Eva de Roovere (#2 in 2009).

De samenwerking tussen Diggy Dex en Jenny Lane ontstond nadat Jenny het concert van Diggy had gehoord in Paradiso. Ze vond de track ‘Dezelfde spijt’ direct al keigoed, is gek van hiphop en Franse nummers. In het nummer zingt Jenny het Franse gedeelte: ‘Non, je ne regrette rien’. Dat nummer stamt uit 1956, en werd in 1960 beroemd door de uitvoering van Edith Piaf. Aangezien mixer/producer Skiggy Rapz (= Marcel Tegelaar) met zowel Koen als Jenny werkt, was de link snel gelegd.

Diggy Dex ( = Koen Jansen) is al bezig met een nieuw album. Daarnaast start hij over ander half jaar een project met een klassiek orkest zonder percussie, alleen gefocust op de teksten. Jenny Lane (= Jenny Willemstijn) is weer gevraagd om achtergrondzang te doen bij Anouk en komt in september met haar tweede album, de opvolger van ‘Monsters’.

Het is de tweede keer dat ‘Non, je ne regrette rien’ als cover een notering krijgt. In 1978 bracht Conny Vandenbos een medley uit van Piaf nummers getiteld ‘Hommage aan Edith Piaf’, waarvan ‘Non, je ne regrette rien’ deel van uitmaakte.

Jenny Lane bepaalt haar eigen richting

Jenny Lane: Say say say (78)

Jenny Willemstijn staat zowel in de Album als Single Top 100. Naast Trijntje Oosterhuis en Shirma Rouse, is Jenny achtergrondzangeres op ‘For bitter or worse’, het #1-album van Anouk. Ze werkt al sinds de ‘Who’s your mama’ tour bij Anouk. Daarnaast heeft Jenny de koortjes op ‘Postman’ van Postman (#49 in de albumlijst) gearrangeerd en gezongen. Jenny Lane is dus niet zomaar een zangeres.

Ze komt uit een muzikale familie, haar moeder is ook zangeres en tourde rond door Nederland en Europa. Jenny zat van haar vijfde tot haar veertiende op de theaterschool en speelde in een aantal bandjes. Ondanks haar vele talenten, kon ze geen keuze maken, omdat ze bang was de verkeerde te maken. Vier jaar lang zat ze blowend op haar zolderkamertje. De ommekeer kwam toen ze naar een theatervoorstelling ging en toen wist ze het: het podium daar hoorde ze thuis. Via de theaterschool kwam ze in contact met Coen Ouwehand. Hij had al het nodige over haar gehoord en vond dat ze piano moest leren en bood haar gratis les aan. Daar kreeg ze zo’n plezier in, waardoor ze eigen nummers is gaan schrijven.

talentenjacht

In 2006 las ze dat Sabrina Starke de Rotterdamse talentenjacht ‘Talent night’ had gewonnen en vervolgens mocht meedoen aan een talentenjacht in het Apollo Theater in New York. Diezelfde weg wilde Jenny ook wel bewandelen. Ze schreef zich in, won op 3 juni 2007 en mocht in september van dat jaar naar New York. Daar deed ze iedereen versteld staan met haar uitvoering van ‘And I’m telling you I’m not going’ uit de musical ‘Dream girls’. Dat ging echter niet zonder slag of stoot, want nog voordat ze een noot had gezongen, werd ze uitgejouwd als blanke zangeres in het zwart bastion. Gelukkig hield ze zich staande en het leverde haar de overwinning op. Terug in Nederland ging ze verder met het oefenen op de piano, het schrijven van liedjes en formeerde ze een band. Een jaar lang werkte ze aan het album ‘Monsters’, waarna ze op zoek ging naar een platenmaatschappij. Dat deed ze bewust, want ze wilde niet aankomen met een half album, want dan zou ze wellicht in een bepaalde richting zijn geduwd. Alle nummers op het album ‘Monsters’ schreef ze zelf of samen met andere liedjesschrijvers. De eerste single ‘ Say say say’ komt binnen op #78. Ze noemt zich Jenny Lane omdat ze vroeger gek was op smartlappen en vaak Tante Leen werd genoemd, naar de gelijknamige zangeres. Leen werd Lane.