Albumflitsen bij week 24 - 16 juni 2018

Vrijdag zagen we in de Hitflits dat Kid Cudi dankzij Kanye West zijn eerste albumnotering scoorde. Ook zagen we dat Shawn Mendes voor de derde week de Album Top 100 aanvoert met zijn derde, gelijknamige album. Het  overwicht van bijna 33% in de eerste week was vorige week, ondanks dat de verkoop zo’n beetje gehalveerd was, iets afgenomen tot bijna 30%. Deze week neemt de verkoop nog eens bijna een derde af, en relatief 2% tot ruim 28%.

De grote vraag is nu, zal Shawn Mendes het ook een vierde week op de eerste plaats redden? Of pakt een andere act die? En wie maakt dan de meeste kans? NAS met Nasir, 5 Seconds of Summer met Youngblood of bestijgt Christina Aguilera na twaalf jaar weer de troon? Vrijdag weten we het. Nu eerste over naar de albumflitsen van deze week.

#11 Phuture Noize: Black Mirror Society

Black Mirror Society is al het vierde studioalbum van Phuture Noize, waarachter Marco Stronk schuil gaat. Strronk begon in 2009 met Phuture Noize, toen nog met Anione Kraaij. Na drie jaar ging Stronk alleen verder.

Volgens Stronk slaat het eerste deel van de titel, Black Mirror, op het echte en fake leven dat we tegenwoordig lijden als individu. Marco: “We hebben allemaal een soort van tweede ik online, die nooit overeenkomt met de realiteit. Een spiegel die geen echte symmetrie kan tonen. Het tweede gedeelte.”

“Society, het tweede gedeelte, vervolgt Stronk, slaat natuurlijk op de online gemeenschap vs de echte gemeenschap die mensen hebben. Alsof het bijna twee werelden zijn.” Stronk hoopt dan ook dat het album er voor gaat zorgen dat mensen weer gaan focussen op het ‘echte’ leven.

#12 Joria Smith: Lost & Found

In 2017 stond Jorja Smith drie weken in de Single Top 100 met het nummer ‘Get It Together’ feat. Black Coffee en bereikte de 58e plaats. Het nummer was afkomstig van het album More Life van de Canadese rapper Drake, waarop Smith ook het nummer ‘Jorja Interlude’ doet. Drake had haar talent al vroeg in de gaten. Het nummer ‘Where Did I Go?’ van haar EP Project 11 uit 2016, koos hij tot zijn populairste nummer. In datzelfde jaar deed Smith het voorprogramma van Drake zijn Britse tournee.

Jorja Alice Smith, geboren op 11 juni 1997 in het Britse Walsall in de West Midlands, groeide op met de muziek van soulman Curtis Mayfield en reggaezanger Damien Marley. Ze is ook beïnvloed door de muziek van onder andere Amy Winehouse, Alicia Keys en the Streets.

Begin dit jaar won Jorja Smith de Brit Critics Choice Award. Ze werkte ook mee aan The Black Panther Soundtack van Kendrick Lamar. De twaalf nummers op haar album Lost & Found schreef ze zelf dan wel met anderen. In de Britse albumlijst kwam het album binnen op de derde plaats.

#20 Ladies of Soul: Live At The Ziggo Dome 2018

Voor de vijfde keer stonden Glennis Grace, Berget Lewis, Edsilia Rombley en Candy Dulfer als Ladies of Soul in de Ziggo Dome in Amsterdam. Op 23 en 24 maart brachten ze dancenummers, popnummers en diverse medleys. Gastoptredens waren er van JT Taylor (frontman Kool & the Gang), Trijntje Oosterhuis (tot en met 2017 zelf één van de Ladies of Soul), Leona Philippo (#1 Voice of Holland 2012) en Kimberly Maasdamme (viel eerder dit jaar af in the Voice).

De vier voorgaande albums van Ladies of Soul bereikten allen de top 10. Hoogste plaats was een tweede voor Live At The Ziggo Dome 2014. Een twintigste plaats voor  Live At The Ziggo Dome 2018 is dan ook een teleurstelling, zeker als je bedenkt dat je bij de dubbel-cd ook nog de DVD krijgt! Van de voorgaande vier edities belandde de DVD steevast op de eerste plaats. De zesde editie staat al weer in de stijgers en zal plaatsvinden op 15 en 16 februari 2019.

#50 Tremonti: A Dying Machine

A Dying Machine is het eerste conceptalbum van Tremonti, de band van Mark Tremonti, lead-gitarist van Alter Bridge (voorheen Creed). Het album verschijnt tegelijk met een roman geschreven door Tremonti en de Amerikaan John Shirley (bekend van Borderlands: The Fallen, BioShock: Rapture). Daarmee gaat een grote droom van Tremonti in vervulling: het realiseren van twee vliegen in één klap: een boek én een cd.

#68 Lily Allen: No Shame

Gregg Kurstin, de man die haar drie vorige albums (mee) produceerde, werkte niet mee aan No Shame, het nieuwe album van de Britse muzikant Lily Allen. De zangeres wilde laten zien dat ze zonder hem ook een goed album kon maken. Wel trok ze een blik open met andere  producers, want niet minder dan veertien producers (waaronder Mark Ronson, BloodPop® en Show N Prove) werkten mee aan het album, dat veertien nummers telt. Gemiddeld is dat één producer per nummer.

Na Yeezus (#26 in 2014), dat commercieel gezien geen groot succes was, belandde Allen in een identiteitscrisis. Vervolgens strandde haar huwelijk met Sam Cooper en werd haar alcohol- en drugsgebruik excessiever. Op het album gaat het vooral over haar gestrande huwelijk, leven als moeder van twee dochters en het mislukken van vriendschappen. Voorwaar geen schande.

#87 Soundtrack / Eric Clapton: Life In 12 Bars

Nog geen maand geleden was op NPO2 de tweedelige documentaire ‘Gered Door De Blues’ te zien. De documentaire, waarvan de Engelse titel ‘Life in 12 Bars’ luidt, gaat over het leven van gitaargod Eric Clapton, nu 73 jaar. In ruim twee uur komen zijn vele ups en downs langs, met de nadruk op zijn beginperiode, de jaren ’60 toen hij speelde hij the Yardbirds, John Mayall & the Bluesbreakers en Cream. Ook is er aandacht voor zijn privéleven, met liefdes, verslavingen en de dood van zijn zoontje Conor.

Op 11 september 2017 ging de documentaire, gemaakt door de Amerikaanse  producer/regisseur Lili Fini Zanuck, in première op het Toronto International Film Festival. In november was deze te zien op het I(nternational) D(ocumentary) F(ilm) F(estival) in Amsterdam.

De soundtrack van Life in 12 Bars bevat muziek van bands waar Clapton in heeft gespeeld, maar ook nummers van Muddy Waters, the Beatles en Aretha Franklin. Daarnaast staan er vijf nummers op de twee cd’s en vier lp’s, die nog niet eerder zijn uitgebracht, zoals een 17-minuten durend optreden van Cream.

#89 Lykke Li: So Sad So Sexy

De Zweedse zangeres Lykke Li nam de tijd voor So Sad So Sexy, haar vierde album. I Never Learn (#60 in 2014) kwam drie jaar na Wounded Rhymes (#47 in 2011). Op dat album stond de originele versie van ‘I Follow Rivers’, dat een wereldhit werd in de remix door the Magician en in de akoestische versie door de Belgische groep Triggerfinger opnieuw de eerste plaats haalde.

Dat het zolang heeft geduurd met So Sad So Sexy, heeft wel een aantal redenen. In de afgelopen jaren maakte Lykke Li  haar acteerdebuut in een Zweedse crimi, werkte ze mee aan het album Songs of Innocence van U2, schreef nummers voor enkele soundtracks, verhuisde van Zweden naar Los Angeles, kreeg in 2016 een zoon en verloor in 2017 haar moeder Karsti Stiege.

Door haar verhuizing naar Los Angeles kwam ze ook in aanraking met hippe producers als Malay (Frank Ocean, Lorde), Skrillex (Justin Bieber) en Jeff Bhasker (Kanye West, Bruno Mars, Harry Styles), tevens haar man en vader van zoon Dion.

Lily Allen wil een statement maken

Lily Allen: Hard out here (84)

In 2009 had Lily Allen even schoon genoeg van het maken van muziek. Ze gaf aan zich te willen storten op acteren. Als eerste werd dat de hoofdrol in ‘Reasons to be pretty’, een stuk dat gaat over de vernietigende cultuur waarin mooie, jonge meisjes opgroeien. Een thema dat ook al in ‘The fear’ en haar nieuwe single ‘Hard out here’ langs komt.

Sinds 2009 heeft Lily Allen zakelijk gezien niet stil gezeten. In 2010 lanceerde ze samen met haar zuster Sarah de kledinglijn ‘Lucy in disguise’ en het jaar daarop begon ze haar eigen platenlabel ‘In the name of’. Datzelfde jaar trouwde ze met Sam Cooper, met wie ze twee dochters heeft. Sinds juni 2012 zit ze regelmatig in de studio met Greg Kurstin, producer van haar eerste twee albums. Met hem en Alecia Moore (P!nk) schreef ze onder haar trouwnaam Lily Rose Cooper, het nummer ‘True love’, dat ze opnam met P!nk (#57 in mei).

‘Hard out here’ schreef ze ook met Greg Kurstin. Het nummer is de eerste single, weer onder haar meisjesnaam Allen, van haar derde album dat volgend jaar verschijnt. Dat zal zijn voor het legendarische Glastonbury festival, want daar zal ze de nummers voor het eerst voor een groot publiek spelen.

statement

Met ‘Hard out here’ wil Lily Allen een statement afgeven. Zij geeft haar kijk op seksisme in de muziekindustrie. In de videoclip parodieert ze de ‘bling-bling’ rap videoclips, waarin vooral veel dure auto's, drank, halfnaakte vrouwen en geld te zien is. Robin Thicke en Miley Cyrus krijgen ook een sneer in deze clip. Allen zingt: “I don't need to shake my ass for you because I've a brain”.

twee singles

Bij ons is ‘Hard out here’ de nieuwe single van Lily Allen. In Groot-Brittannië heeft ze twee nummers uit. Vorige week kwam haar versie uit van Keane’s ‘Somewhere only we know’, opgenomen voor de kerstcommercial van het warenhuis John Lewis. Dit weekend scoort ze daarmee haar derde #1-hit. Het verschil met de #2, ‘Of the night’ van Bastille, is slechts 660 singles! ‘Hard out here’ is daar ook uitgebracht en komt binnen op de 9^e  plaats.

Lily Allen werkt aan nieuw album

P!nk feat. Lily Rose Cooper: True love (80)

2013 kan niet meer stuk voor Alecia Beth Moore, oftewel P!nk. Na dertien jaar scoorde ze eindelijk een #1-hit in Nederland met ‘Just give me a reason’ feat. Nate Ruess. Zo hoog zal ‘True love’ feat. Lily Rose Cooper niet komen, dat durven we nu al te stellen. Op het nummer zingt ze samen met Lily Allen, die zich tegenwoordig Lily Rose Cooper noemt.

Cooper is de naam van haar echtgenoot Sam Cooper, met wie ze trouwde op 11 juni 2011. Rose is haar tweede voornaam. Lily Allen, inmiddels moeder van twee dochters, scoorde tot nu toe zes hits, waaronder de top 10-hits ‘Fuck you’ (#2) en ‘Not fair’ (#9), beide in 2009.

Sinds 2009 heeft Lily zakelijk niet stil gezeten, want ze begon haar eigen platenlabel ‘In the name of’ en lanceerde een kledinglijn ‘Lucy in disguise’. Sinds juni 2012 zit ze regelmatig in de studio met Greg Kurstin, producer van haar eerste twee albums. Ze werkt met hem aan nieuwe en oudere nummers. True love’, het duet met P!nk, zal daar waarschijnlijk niet opkomen, want het staat al op het album ‘The truth about love’ van P!nk dat in 2012 verscheen.

Lily Allen zingt favoriet nummer opnieuw in

Professor Green feat. Lily Allen: Just be good to green (95)

Professor Green (=Stephen Paul Manderson, Hackney, Oost-Londen, 27 november 1983) had het nummer ‘Just be good to green’ in 2007 opgenomen met Neon Hitch als zangeres. Maar het platenlabel the Beats deed er verder niets mee. In 2009 sloot hij een contract met Virgin records en kwam hij via Facebook in contact met Lily Allen en vertelde haar van de track, dat één van haar favoriete nummers bleek te zijn. Daarop stelde ze voor om de zang van ‘Just be good to green’ opnieuw op te nemen dat vervolgens op zijn debuutalbum ‘Alive till’ I’m dead’ terecht kwam.

een en al gejat

‘Just be good to green’ is afgeleid van ‘Dub be good to me’ van Beats international uit 1990 dat daarmee tot de tweede plaats kwam. Die hadden het echter niet van zichzelf, maar sampleden meerdere nummers. Allereerst het begin dat ‘geleend’ werd uit ‘Guns of Brixton’ van the Clash (1979), die hen daar jarenlang voor achtervolgden. Vervolgens ‘L’uomo dell’ armonica’ uit de film ‘Once upon a time in the west’ met de muziek van Ennio Morricone (1969). En daarnaast natuurlijk ‘Just be good to me’ van the S.O.S. band (#22 in 1983), die ook keurig als componisten worden vermeld. Beats international was echter niet de eerste die de S.O.S.-band compositie coverde. Al in 1988, twee jaar voor Beats international dus, namen Cocoa Tea, Shabba Ranks & Rebel Princess hun versie op.

en gecoverd

Na Beats international volgden onder andere Papa san (als ‘Dancehall good to we’, #20 in 1991), Faithless met Dido (in 2002) en Markques met ‘Sunset in Rio’ (#78 in 2003).

Lily Allen neemt weer geen blad voor de mond

Lily Allen: Not fair (74)

Veel ouders van jonge kinderen zullen blij zijn dat Lily Allen met een nieuwe single komt. Ze hopen vurig dat het nummer een nog grotere hit wordt dan ‘Fuck you’, dat in mei de tweede plaats bereikte. In de hoop dat ‘Fuck you’ zo snel mogelijk wordt vergeten door de kotertjes, die het refrein veelvuldig meezingen op de achterbank van de auto. De ouders rekenen echter buiten Lily Allen, die op ‘Not fair’ wederom geen blad voor de mond neemt. Want in het refrein zingt ze ‘he never made me scream’, vrij vertaald ‘bij hem kwam ik nooit klaar’, tja hoe leg je dat uit aan je kroost? ‘Not fair’, dat in april al de vijfde plaats behaalde in de Britse hitparade, is de derde single van haar tweede album ‘It’s not me, it’s you’. Dat album staat een half jaar genoteerd en stijgt twee plaatsen naar #25. Daarmee is ze terug op die positie die ze op 2 mei ook al even bezet hield.

Lily Allen mag hier roepen wat ze wil

Lily Allen: Fuck you (52)

In Groot-Brittannië is gekozen voor een andere single, als opvolger van ‘The fear’, dat daar #1 kwam. In plaats van ‘Fuck you’ is daar ‘Not fair’ uitgekomen, dat deze week van 16 naar #12 stijgt. ‘Fuck you’ heeft daar wel even in de hitparade gestaan, op #154, maar dan als track van het album ‘It’s not me, it’s you’. Het nummer had meerdere werktitels als ‘Guess who Batman’, ‘Get wit the Brogram’ en ‘GWB’, waarbij deze letters staan voor George W. Bush, de voormalige president van de Verenigde Staten van Amerika.

Zelf zegt ze over het nummer: “Van origine gaat het nummer over de BNP, the British National Party, dat tegen de Islam is, vergelijkbaar dus met de PVV van Geert Wilders bij ons. Maar toen bleek dat dit onderwerp al genoeg onder de aandacht was gebracht, heb ik het algemener gehouden. Wij zijn de jeugd, wij hebben de toekomst, het is dus aan ons. We zijn alle haat die politici verspreiden zo beu. Het liedje is echter geen directe aanval op een bepaald persoon.” De uiteindelijke titel werd ‘Fuck you’. In sommige landen zijn tijdens het woord ‘Fuck you’ diverse geluiden te horen zoals paarden en stukjes uit tekenfilms.

Album Top 100: Adele revancheert zich voor één week

Adele: 19 (1) *** terug op #1 / vierde week op #1 ***
‘19’ van Adele staat precies een jaar genoteerd en stijgt terug naar de eerste plaats. Daar stond het album al drie keer eerder, precies drie weken geleden. Helaas voor Adele is het maar voor één week, want volgende week is het de beurt aan ‘Luister’, het nieuwe album van Nick & Simon, dat afgelopen vrijdag is uitgekomen.

Original soundtrack: Sunset Boulevard (het Nederlandse cast album) (18) *** hoogste eersteweeks ***
Nederland is een musicalland. Mede dankzij de inzet van mensen als Joop van Ellende en Albert Verlinde, worden ieder jaar nieuwe musicals op de planken gebracht. De laatste is ‘Sunset Boulevard’ met hoofdrollen voor Simone Klijnsma, Pia Douwes en Antonie Kamerling. David Cohen maakte de Nederlandse vertaling. ‘Sunset Boulevard’ is gebaseerd op de gelijknamige film van Billy Wilder uit 1950. Er zijn diverse pogingen ondernomen om er een musical van te maken. Pas in 1992 kwam de musical er met de muziek van Andrew LLoyd Webber. De Nederlandse musical draait nog tot begin juli in de theaters.

Lily Allen: It’s not me, it’s you (33)
In de Britse albumlijst komt het album binnen op de eerste plaats, terwijl haar single ‘The fear’ daar al drie weken op #1 staat in de singlelijst. Lily Allen, die drie jaar geleden debuteerde met het album ‘Alright, still’, met daarop de #19-hit ‘Smile’, is volkomen terug. Als werktitel koos Lily voor ‘Stuck on the naughty step’. Maar in oktober 2008 verklaarde ze het daar wel meegehad te hebben, en werd het ‘It’s not me, it’s you’. Het is haar meest persoonlijke album tot nu toe. In het nummer ‘Fuck you’ krijgt de voormalige President George Bush er nog even van langs.

Van Morrison: Astral weeks: live at the Hollywood Bowl (46)
‘Astral weeks’ is een standaardwerk uit 1968 van George Ivan Morrison (Belfast, 31 augustus 1945), beter bekend als Van Morrison of Van the Man. Het was destijds het tweede album van hem. Van was nogal humeurig waardoor niemand met hem kon samenwerken. Daarop werd hij in de studio ‘opgesloten’. Vervolgens werden de acht nummers opgenomen in twee dagen, 25 september en 1 oktober 1968, in the Central sound studio’s in New York. Op 7 en 8 november 2008 trad Van Morrison op in the Hollywood Bowl in Los Angeles, waar hij alle nummers speelde van het album. Hij deed dat, omdat destijds in 1968 toen het album uitkwam, Warner Brothers, zijn platenmaatschappij, geen enkele promotie had gedaan. Dus tot november vorig jaar heeft hij nog nooit de nummers van het album live kunnen spelen, iets wat hij altijd graag had willen doen. Naast de acht oorspronkelijke nummers, staan er op ‘Astral weeks: live at the Hollywood Bowl’ nog twee extra nummers: ‘Listen to the lion’ en ‘Common one’. Er is ook een dubbel elpee (vinyl!) van uitgebracht.

India.Arie: Testimony: vol. 2, love & politics (53)
India Arie Simpson (Denver, Colorado, 3 oktober 1975), heeft het zingen niet van een vreemde. Haar moeder Joyce zong vroeger voor het Motown label, waar artiesten als Stevie Wonder en Al Green hun platen uitbrachten. In 2001 bracht India.Arie haar eerste album uit, ‘Acoustic soul’, waar wereldwijd drie miljoen stuks van zijn verkocht. ‘Voyage to India’ deed het in 2002 iets minder: 2,2 miljoen wereldwijd. Met ‘Testimony: vol. 1, life & relationships’ uit 2004 ging het nog ‘slechter’: 1,3 miljoen. ‘Testimony: vol. 2, love & politics’ is daarop het vervolg, waaarvan we hopen dat de lijn van verkopen weer omhoog gaat. Aan het album werkten onder anderen soulzanger Musiq Soulchild, rapster MC Lyte en de Turkse zangeres Sezen Akzu mee.

Franz und Freddy: Super Schlagerparade Teil 2 (96)
Op ‘Super Schlagerparade Teil 2’ staan twaalf nummers uit dertig jaar Schlagers, het Duitse levenslied. Nummers van Udo Jürgens (‘Griechischer Wein’), Freddy Breck (‘Überall auf der Welt’) en Peter Maffay (‘Du’) worden door Franz und Freddy op een eigentijdse wijze gebracht. Buiten het carnavalseizoen zou je ze kunnen kennen als Bad Brothers, Frank Hoek en Nol Roos. Bereid je maar vast voor op hun versie van ‘Tanze mit Mir in den Morgen’ van Gerhard Wendland, dat te trappelen staat om de Single Top 100 te betreden!

Over Schlagers gesproken, dan denk je toch al gauw aan het Schlagerfestival dat jaren in Kerkrade werd gehouden, en twee keer in Zuidbroek (in 2002 en 2003). Er wordt een haalbaarheidsonderzoek uitgevoerd om het Schlagerfestival, dat in de jaren ’70 en begin jaren ’80 een grote impact had, weer terug te brengen naar Kerkrade. Het idee is om niet meer dan vijf grote Duitse artiesten uitnodigen en de rest van het festival aan te vullen met Limburgse artiesten. Dennie Christian, jarenlang zelf organisator en presentator van het Schlagerfestival, juicht iedereen toe die probeert iets voor de Duitse Schlager te doen, maar verwacht dat dit concept niet gaat werken. Dennie: “Met drie of vier grote namen, daar heb je toch geen hal mee gevuld.”

Lily Allen komt met nieuw album

Lily Allen: The fear (55)

Ineens was ze daar in 2006: Lily Allen en scoorde een wereldhit met ‘Smile’ (#19 bij ons, #1 bij de Britten). Daarna volgden nog de singles ‘LDN’ (eigenlijk de voorloper van ‘Smile’), ‘Little things’ en ‘Alfie/Shame for you’, die bij ons geen notering kregen. Van haar debuutalbum ‘Alright, still’ werden wereldwijd 6,5 miljoen stuks verkocht. Dan kan je het wel even rustig aandoen. En dat heeft Lily Rose Beatrice Allen (Hammersmith, 2 mei 1985) ook gedaan. In de afgelopen twee jaar is ze voornamelijk negatief in de media geweest, onder andere vanwege het afgeven op andere muzikanten, en haar dronkenschap.

April 2008 maakte ze bekend met een nieuw album bezig te zijn in Los Angeles. ‘It’s not me, it’s you’ zou aanvankelijk in augustus 2008 verschijnen, maar vanwege problemen bij EMI, haar platenlabel, is dat uitgesteld tot begin februari 2009. En daardoor moest de single ‘The fear’ ook nog even wachten. Het nummer had op haar MySpace pagina nog de titel ‘I don’t know’ meegekregen, en gaat over beroemdheden die er alles aan doen om maar in de publiciteit te komen. Op 7 mei 2009 geeft Lily een concert in de Melkweg in Amsterdam.